خوشحال شدم که تا کلبه تنها ییم پرواز کردی
ودریچه ای بباغ گل ، بروی دلم باز کردی... ودر این غربت تنهایی
یاد ما کردی..قدم وقلمت همیشه سبز... وعشق در دلت همیشه جاری...

ديروز باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه ............. . و اما امروز باز باران بي ترانه باز باران , با تمام بي کسي هاي شبانه مي خورد بر مرد تنها , مي چکد بر فرش خانه باز مي آيد صداي چک چک غم...باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟؟؟؟ نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد ،کجاي ذلتش زيباست؟؟

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به اکراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

نه مي توانم خود را از تو پس بگيرم ،

                        نه تو را پس بدهم

                                       تو مرا گرفته اي يا من تو را

                                                                 نمی دانم

                                                                         ولی می دانم عاشق همیم .

                              آدمک آخر دنیاست بخند

       آدمک مرگ همین جاست بخند

           دست خطی که تو را عاشق کرد

      شوخی کاغذی ماست بخند

      آدمک خر نشوی گریه کنی

 همه دنیا دغل و شوخی و دعواست است بخند        

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند.

من نشاني از تو ندارم
اما نشاني ام را براي تو مي نويسم
در عصرهاي انتظار به حوالي بي كسي قدم بگذار
خيابان غربت را پيدا كن و
وارد كوچه پس كوچه هاي تنهايي شو
كلبه تنهاییم را پيدا كن
كنار بيد مجنون خزان زده و كنار مرداب آرزوهاي رنگي ام
در كلبه را باز كن
به سراغ بغض خيس پنجره برو
حرير غمش را كنار بزن
مرا خواهي ديد....
با بغضي كويري كه غرق عصاره انتظار است
نشسته ام پشت ديوار دردهايم.....

 اگه دلم تنگ مي شه خيلي  برات ، منو ببخش

                          اگه نگام گم مي شه تو سحرچشات ، منوببخش

منوببخش اگه شبا ستاره ها رو مي شمارم

                          اگه همش پيش همه بهت مي گم دوستتت دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل مي چينم

                          منو ببخش اگه شبا فقط تو روخواب مي بينم

منو ببخش اگه تو رو مي سپارمت دست خدا

                          اگه پيش غريبه ها به جاي تو مي گم شما

منو ببخش اگه واسه چشماي تو خيلي كمم

                          تو يك فرشته اي و من خيلي باشم يك آدمم

منو ببخش اگه فقط مي خوام بشي مال خودم

                         ببخش اگه كمم ولي زيادي عاشقت شدم