چقدر غریب شده ام میان این همه آشنا..

چند روزی است حجم تنهایی را بر روی قاب آبی دلم نقاشی می کنم..!!

      - نه -

                قلم در دست من نیست....!!

               من نقاش این تنهایی نیستم.!

این خاطرات شب چشمانت است که...

قلم در دست گرفته..

و به حرمت شبهای تلخ من 

                                  - بعد از رفتن تو –

حجم تنهایی را بر قاب دلم نقاشی می کند.........!!

و تو....

حتی سایه دلم را در کوچه پس کوچه های قلبت ندیدی...

و اما من....

بگذار در عزای رفتن عشقم،عاشقانه بگریم....